• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Kawa na planszę
  • Idea bloga
  • Recenzje
  • Refleksje, relacje i rewizje
  • Jak oceniam gry?
  • Moja kolekcja
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Terraformacja Marsa – #DlaczegoSięKurzy?

25 stycznia 2018/7 komentarzy/w Blog/Autor Kamil Łukasik

Styczeń to dobry moment na pewne planszówkowe refleksje ;). W 2017 roku poznałem mnóstwo dobrych gier, które naprawdę mocno ukształtowały mój gust, przez co czasem nieco inaczej patrzę na niektóre zrecenzowane/opisywane przeze mnie dawniej tytuły.

Nie wiem, czy będzie to jeden wpis, czy cały cykl rewizji, ale zamierzam podjąć pewną nurtującą mnie kwestię – dlaczego niektóre planszówki grzeją przysłowiową ławę? #DlaczegoSięKurzy, czyli nieco bardziej krytyczne spojrzenie na pewne cechy znanych mi gier, które w mniejszym lub większym stopniu wpłynęły na to, że nie trafiają one na stół zbyt często.

Ważne! – wcale nie oznacza to, że te gry przestały mi się podobać (spadek w ocenie może być marginalny) – chodzi mi po prostu o to, żeby uwypuklić rzeczy, które z biegiem czasu zaczęły mi przeszkadzać i wpływać na częstotliwość grania. Wiele osób pewnie się z tymi spostrzeżeniami nie zgodzi (to akurat bardzo dobrze dla dyskusji ;)), ale być może niektórzy uznają to za wartościowe informacje.

Na pierwszy ogień leci Terraformacja Marsa (recenzowałem ten tytuł w 2016 roku – klik). No więc – dlaczego się kurzy?

1. Gra jest za długa w stosunku do tego, co oferuje.

W mojej grupie partie w Terraformację Marsa trwały zawsze 2,5-3 godziny. Tak, wiem, niektórzy spokojnie mieszczą się w 120 minutach, ale pamiętajcie – piszę to tylko ze swojego punktu widzenia ;). Terraformacja to gra w budowanie swojego silniczka z kart i przyznam szczerze, że mocno katowany przeze mnie Race for the Galaxy oferuje mi tak samo ciekawe (jeśli nie ciekawsze) decyzje w 30 minut. W RftG przez rękę przechodzi mi dużo więcej kart, mam lepszą kontrolę nad dociągiem, karty zazębiają się w ciekawszy sposób. Tworzona gospodarka jest spójniejsza. Autentycznie wolę zagrać kilka partii w RftG zamiast jedną w Terraformację.

2. Przy tak długiej grze oczekuję większej interakcji.

Niestety, ale spędzając trzy godziny przy stole muszę czuć większą rywalizację z innymi graczami, żeby być mocno zaangażowanym w rozgrywkę. Budowa silniczka i zajmowanie się sobą przez tak długi okres czasu zaczęło mnie nużyć – jeszcze rok temu byłem dużo bardziej wyrozumiały w tej kwestii, ale w tej chwili trzygodzinne molochy MUSZĄ dla mnie być przesiąknięte interakcją. Ostatnia pięcioosobowa potyczka w Szoguna była szalenie interesująca właśnie przez interakcję, pakty i zmienność sytuacji na planszy. Partia w Terraformację  w pełnym składzie niestety nie angażuje mnie w ten sam sposób.

Pomijam już fakt (pisałem o tym w recenzji), że interakcja typu take that w Terraformacji jest wciśnięta strasznie na siłę. Ma marginalny wpływ na grę, na dłuższą metę nie jest w stanie nikogo powstrzymać przed realizacją swojego planu, a jest po prostu takim prymitywnym plaskaczem w policzek. To zupełnie niepotrzebna iluzja interakcji – twórcy powinni albo całkowicie z tego zrezygnować, albo zdecydowanie rozbudować. W swojej obecnej formie jest dla nikogo.

3. Downtime

To kolejna rzecz, która zaczęła mnie mocno uwierać. W partiach cztero- i pięcioosobowych czas oczekiwania na swoją kolej jest po prostu zbyt duży (ostatnio najczęściej zdarza mi się grać w większym gronie). Szczególnie doskwiera mi to w sytuacji, gdy spasuję, a inni po prostu oporowo jadą dalej z akcjami, rozbudowując swoje tableau. Gdybym jeszcze grał w agresywne area control i był zaangażowany w walkę – byłoby to do przełknięcia. Ale patrzenie na budowanie eurosilniczka i odpalanie kombosów z niebieskich kart zaczyna mi się dłużyć.

4. Zawsze jest jakaś alternatywa.

Złapałem się na tym, że w zależności od liczby osób przy stole zawsze znajdą się gry, które wylądują na nim najpierw. Mając trzy godziny na dwóch graczy w 100/100 przypadkach wyciągnę Cywilizację: Poprzez Wieki, a gdy chcę budować karciany silniczek – Race for the Galaxy (czasu wystarczy na kilka partyjek). Na 3-4 osoby na stół trafi Brass albo CO2, czyli ekonomiczne mózgożery z dużą interakcją. Na 5 osób zdecydowanie wolę rozegrać partyjkę w Szoguna albo Dominant Species (dorzucając z godzinkę do czasu gry).

***

Pomimo tego, że to może wyglądać jak całkowity pojazd po grze (bo skupiałem się tylko na wadach), to nadal uważam Terraformację Marsa za BARDZO DOBRĄ planszówkę – masa mechanik działa tu rewelacyjnie, a sama rozgrywka jest mimo wszystko satysfakcjonująca. Po prostu nie ma opcji, że siądę do tego na więcej niż 2-3 osoby. Kolejni gracze nie sprawiają, że gra staje się lepsza – zaczyna się po prostu ślimaczyć ze względu na czas oczekiwania na swoją kolej. Póki co ocena spada z 9 do 8/10. Terraformacja zostaje w kolekcji, ale mój zapał do proponowania jej podczas planszówkowych spotkań nieco przygasł.

Tagi: #DlaczegoSięKurzy
https://i0.wp.com/kawanaplansze.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/74/2018/01/terraformacja.jpg?fit=1600%2C1208&ssl=1 1208 1600 Kamil Łukasik http://kawanaplansze.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/74/2016/11/kawanaplansze-zp.png Kamil Łukasik2018-01-25 14:02:462018-06-20 12:18:09Terraformacja Marsa – #DlaczegoSięKurzy?
http://kawanaplansze.znadplanszy.pl/kontakt/

Kamil Łukasik
Recenzent z zamiłowania, gracz z powołania. Jestem wielkim fanem ekonomicznych i strategicznych eurogier, politycznych CDG, tytułów z serii PAX, 18XX oraz wszelkiej maści karcianek: od deckbuilderów po kooperacyjne LCG. Uwielbiam planszówki zmuszające do starannego planowania ruchów i ciągłej analizy poczynań współgraczy, zawierające dużą dawkę interakcji (nie tylko tej negatywnej).

Kawa na planszę

NAJNOWSZE WPISY

  • Brass: Birmingham – garść przemyśleń5 września 2018 - 12:51
  • Targi, czyli gra skrzyżowań18 czerwca 2018 - 15:09
  • Brass – rewolucja przemysłowa według Martina Wallace’a14 maja 2018 - 14:52
  • Wojna o Pierścień – Śródziemie na wyciągnięcie ręki28 lutego 2018 - 13:09
  • Labirynt: Wojna z Terroryzmem 2001-? – pierwsze wrażenia20 lutego 2018 - 14:15
  • Aplikacje nie czynią mnie lepszym graczem5 lutego 2018 - 12:15
  • Keyflower, czyli HR w praktyce29 stycznia 2018 - 15:06
  • Terraformacja Marsa – #DlaczegoSięKurzy?25 stycznia 2018 - 14:02
  • Bruxelles 1893 – perełka w stylu art nouveau20 listopada 2017 - 20:17
  • London, czyli Wallace light14 listopada 2017 - 19:12
Advertise hereAdvertise here
© Copyright - Kawa na planszę | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
Link to: Bruxelles 1893 – perełka w stylu art nouveau Link to: Bruxelles 1893 – perełka w stylu art nouveau Bruxelles 1893 – perełka w stylu art nouveau Link to: Keyflower, czyli HR w praktyce Link to: Keyflower, czyli HR w praktyce Keyflower, czyli HR w praktyce
Scroll to top Scroll to top Scroll to top